friso@frisowiersum.nl

friso wiersumDe eerste jaren van mijn leven bracht ik in Indonesië door. Daar leerde ik islamitisch bidden. Toen ik op mijn nieuwe Nederlandse katholieke basisschool in het gebed moest voorgaan zorgde dat voor nogal wat hilariteit. Daar ergens moet de kiem liggen voor de blik waarmee ik naar de wereld kijk.

Jaren later, tijdens de Balkanoorlogen van de jaren negentig, was ik daar actief als vredesvrijwilliger. Om wat meer van onze rare wereld te begrijpen besloot ik geschiedenis te gaan studeren. Dat deed ik uiteindelijk in Utrecht, Bonn en Bordeaux. Het hielp wel wat, maar wat ik echt leerde is dat je als je mensen wilt raken, je de juiste vragen moet stellen en juiste verhalen moet vertellen. Mij gaat het erom de verhalen van mensen te helpen doen klinken.

Dat doe ik in mijn free lance activiteiten. Maar ook als ‘project officer communications’ bij de ECF doe ik niet anders.


De Dakhaas
Verhalen vertellen doet het Utrechtse blad ‘De Dakhaas’ als geen ander. Achter de Dakhaas staat Stichting de Uitdragerij. Daar ben ik één van de bestuurders. www.dedakhaas.nl

Stichting Dialoog
Eenzelfde algemeen bestuurslidmaatschap vervul ik bij Stichting Dialoog. Dat is een klein particulier subsidiefonds dat bijdraagt aan een rechtvaardige, inclusieve en duurzame samenleving. www.stichtingdialoog.org

Utrechts Verbond
Hiernaast ben ik een van de actieve leden van het Utrechts Verbond – een verbond van Utrechtse cultuurmakers dat werkt aan het verkrijgen van meer ruimte voor creativiteit en experiment in onze stad.

 


Muziek is heel belangrijk voor me. Ook met muziek kan je verhalen vertellen. Dat doe ik graag met mijn vrienden in het dj collectief Kako Da Ne, waarmee ik nu al heel wat jaren plaatjes draai. En ook een show of het Utrechtse stranded.fm verzorg. Soms maak ik een mixtape, die ik vervolgens online zet op soundcloud of mixcloud.


Fotografie is een hobby. Mijn foto-reeks uit Detroit is inmiddels meerdere malen geëxposeerd. Een heleboel anderen niet, en toch kan je die op Flickr gewoon bekijken. En net als een ander deel van de mensheid plaats ik wel eens wat op instagram.


Soms schrijf ik boekrecensies voor Ravage webzine over politiek, geschiedenis en ruimtelijke ordening. Net zo onregelmatig schrijf ik voor de Cultuurpers over cultuur en muziek. Op de site van Ticket to the Tropics verschijnt af en toe een blogje over een mixtape, een artiest of een muziekstroming.

Voor enkele van de Expodium activiteiten en publicaties schreef ik fictie, bijvoorbeeld dit stukje over een walvis in een park in Boedapest.


Honkballen doe ik al vanaf mijn negende en voorlopig stop ik daar nog niet mee. Bij mijn club ‘the Wombats’ in Utrecht kan ik op fijn niveau spelen, en coach ik het eerste damesteam.

Wielrennen is voor de leuk. Maar het moet wel een beetje hard gaan.